Polska.hovawart - czyli hovawarty w Polsce i polskie hovawarty za granicą

Sebadenitis to rzadka choroba genetyczna. W polskojęzycznym internecie niewiele jest informacji na jej temat, tym bardziej cieszymy się więc, że możemy wypełnić tę lukę unikalnym, reporterskim opisem leczenia trzyletniego hovawarta chorego na SA. Wstęp do niezwykle cennych wskazówek, udzielonych przez jego właścicielkę, Małgorzatę Jarską, napisała lekarz weterynarii, a prywatnie właścicielka hovawartki, Kasia Gaca. Obydwu Paniom serdecznie dziękujemy i zapraszamy do lektury.

Rozdział ten jest bardzo krótki. Jego przeczytanie zajmie ci prawdopodobnie tyle czasu, ile trwa codzienna toaleta hovawarta.

Chcemy, by nasz pies cieszył się jak najdłużej zdrowiem i doskonałą kondycją fizyczną. Musimy zatem, oprócz zapewnienia mu odpowiedniej ilości ruchu, pożywienia dostosowanego do wieku i trybu życia, także systematycznie poświęcać trochę czasu na zabiegi pielęgnacyjne. Świadomie używam słowa "trochę", gdyż hovawart jest pod tym względem rasą wyjątkowo mało wymagającą. Jest to wprawdzie rasa długowłosa, lecz o niezbyt obfitym podszerstku. Pielęgnacja szaty hovawarta jest bardzo łatwa. Potrzebny sprzęt to: szczotka metalowa, metalowy, niezbyt gęsty grzebień, szczotka z włosia oraz flanelowa szmatka do nadania sierści końcowego połysku. Hovawarta wystarczy wyczesać i wyszczotkować raz w tygodniu. Jedynie podczas linienia trzeba to robić częściej, zwracając szczególna uwagę na włosy za uszami, na tzw. "portkach" i pod pachami, czyli w miejscach, gdzie mogą się ewentualnie filcować. Linienie, czyli zmiana okrywy włosowej, odbywa się dwa razy do roku, zazwyczaj wiosną i jesienią. U suk związane jest z cyklem hormonalnym. Występują jednak różnice indywidualne; u niektórych psów proces ten przebiega szybko, u innych ciągnie się nawet przez parę miesięcy. Regułą jest bardzo intensywne linienie suk po szczeniakach, najintesywniejsze po zakończeniu laktacji.

czyli OBOCZNE WROTNE KRĄŻENIE WĄTROBY

Jest to dziedziczne schorzenie naczyń wątroby pojawiające się po urodzeniu szczeniąt najczęściej do wieku 1 roku, ale może pojawiać się i później, jeżeli tylko część krwi przepływa "bokiem" wątroby.

Dysplazja stawów biodrowych to najczęściej znany, dziedziczny zespół chorobowy wśród ras dużych i olbrzymich. Ale nie oznacza to, że dotyczy on jedynie tych ras psów, niestety rasy średnie, małe i miniaturowe też cierpią na dysplazję, jednak dużo rzadziej i u nich ten problem jest bagatelizowany. Dysplazja stawów biodrowych została opisana już w 1935 roku w USA i od tego czasu pojawiło się mnóstwo opracowań naukowych. Choroba ta jednak nie odnosi się jedynie do stawów biodrowych. W podobnym procencie w populacji, występuje dysplazja stawów łokciowych i kolanowych, jednakże ze względu na inna budową anatomiczną, są one mniej dokuczliwe i często nierozpoznawalne.

Wykaz lekarzy weterynarii uprawnionych do odczytywania zdjęć rentgenowskich u psów podejrzanych o dysplazję biodrową: